Renate Dorresteun schreef het al: er zijn zeven soorten honger. En de reclamemakers gebruiken die allemaal om  jou te verleiden.

Je hebt de ogenhonger: als je eten ziet, krijg je vanzelf trek. En de neushonger: de bakker laat niet voor niets de geur van zijn vers gebakken brood naar buiten gaan! En dan de oorhonger: denk maar eens aan de cola-reclame waar een blikje losgetrokken wordt en je de cola in een glas hoort, op de tinkelende ijsblokjes.   En de mondhonger; de behoefte om te kauwen. Kauwgun is speciaal daarvoor uitgevonden. En, ook belangrijk, de hoofdhonger, de aangeleerde honger. De 4 uur-cup a soup reclame heeft daar zo handig op ingespeeld, zodat je lichaam vanzelf na een paar keer om 4 uur honger aangeeft. En dan is er natuurlijk ook nog de hart-honger. De behoefte om te eten als je verdrietig bent, of eenzaam. Ook een aangeleerde honger, want je verdriet en eenzaamheid kun je natuurlijk ook met heel andere dingen dan met eten aanpakken. En beter. 

En dan is er pas de buikhonger. De  honger als je buik leeg is, als je lichaam nieuw voedsel nodig heeft. Maar het is heel lastig om steeds bij jezelf na te gaan welke soort honger je voelt. 

En al deze soorten honger waren ooit, lang geleden, heel handig. Toen we nog moesten overleven van wat we aan voedsel konden vinden door te ruiken, te horen, te kijken. Toen we nog moesten kunnen eten als we langs een bessenstruik liepen. Nu profiteert vooral de reclame-industrie ervan. En de koekjes- en frisdrank- en snack-fabrikanten. 

En nog iets anders. Het allereerste voedsel dat je eet als baby is moedermelk. En moedermelk is romig, vettig en een beetje zoet. En dat soort eten, die smaak, die voelt daarom als 'thuis', als 'veilig', als 'geborgen'. Later, als je groter wordt, is er geen enkel soort voedsel dat net zo smaakt. En ook daar spelen de ijs- en koekjes- en chocola- en snackfabrikanten heel handig op in. Want juist die smaken vinden we lekker en fijn.