Je lichaam werkt ook al niet mee
Lijnen kan eigenlijk helemaal niet
Van vroeger uit, van toen we nog in berenvellen op de toendra's liepen, is ons lichaam niet gemaakt op afvallen. Je lichaam is gemaakt op behoud.
Afvallen betekende ziekte, en je lichaam vindt dat een paar kilo's nog wel oke, maar daarna gaat het toch echt op de rem en wordt afvallen heel lastig. Want je lichaam wil zichzelf in stand houden. Heeft in de eeuwen dat de mens bestaat, geleerd te overleven. Iedereen die wel eens gelijnd heeft, die kent het fenomeen: hoe hard je ook je best doet, je valt niet meer af. Dat doet je lichaam. Dat wil zichzelf vooral vasthouden. Dat is evolutie. Daar helpt niets tegen.
Je lichaam is zo knap!
En zo zijn er nog veel meer factoren in je lichaam die diëten bijna onmogelijk maken. Door te lijnen leer je je hongergevoel negeren, maar daarmee ook je gevoel van verzadiging. Terwijl je juist beter zou moeten leren luisteren naar wat je lichaam nodig heeft.
En ook al lukt het je om veel af te vallen, daarna kom je toch weer aan. Je lichaam reageert zo. Ze wil haar oude zelf terug. Het is niet dat jij niet sterk genoeg bent, je lichaam functioneert zo. En zo ontstaat jojo-en. Terwijl allang wetenschappelijk is aangetoond, dat jojo-en ongezonder is dan overgewicht.
Door te lijnen kan ook het systeem dat je honger-signalen regelt, ontregelt raken. Met als gevolg dat je altijd honger hebt.
Suiker is bewezen verslavend. Niet zoals alcohol en drugs, maar het maakt wel een belonend stofje aan in je hersenen. En sommige mensen zijn daar gevoeliger voor dan anderen. Zeg dan maar eens nee.
Na het eten voel je vaak extra behoefte aan suiker. De hele toetjes-industrie is hierop ingesprongen. Je lichaam is bezig met het verwerken van het voedsel en krijgt dan even een suikerdip. Als je een half uurtje wacht, is het over, maar ja, die toetjes...
Je lichaam heeft ook haar eigen 'ideaalgewicht'. Het gewicht waarbij ze zich het prettigst voelt. Dat kiest ze helemaal zelf. En als jij dat ideaalgewicht van je lichaam nou te hoog vind, ga je dus met jezelf de strijd aan en wordt het heel lastig.
En dan is er natuurlijk nog aanleg. Zowel fysiek als sociaal. In een hele familie van lange slanke mensen is de kans groot dat jij ook lang en slank bent. En in een gezin waar vader en moeder wekelijks sporten en trainen, is de kans groot dat dat voor jou heel gewoon is. Of misschien ben jij als kind vaak getroost met een snoepje of een koekje. Al die zaken bepalen jouw aanleg en hoe jij aankijkt tegen eten.
En dat is allemaal alleen maar goed, Het heeft te maken met het overleven van je lichaam, van de mens als soort. Je lichaam is zo knap, als ze de kans krijgt. Ze is alleen (nog) niet gewend aan onze huidige maatschappij, met al het voorbewerkte eten, de suikers, de vervuilde lucht, de stress, het eten als het tijd is, het hele leven op de klok, het voedsel van buiten het seizoen, van buiten de streek. Er is in de laatste tientallen jaren zoveel veranderd, ons lichaam heeft daar helemaal het antwoord nog niet op.
Misschien zou je je lichaam kunnen beschouwen als een lieve vriendin, die wel wat extra hulp kan gebruiken? Een dierbaar iemand waar je goed voor wil zorgen?
Testje
Neem een (oude) rol behang, plak het andersom tegen een deur, ga ertegen aan staan en teken je eigen contouren zo nauwkeurig mogelijk na op het papier. Liefst naakt, maar als dat te confronterend is misschien in ondergoed of in zwemkleding of in je gewone kleding. Probeer het zo nauwkeurig mogelijk te doen.
Stap dan weg en bekijk het resulaat. Wat zie je? Wat valt je op? Is je hoofd misschien erg klein, heb je lange benen, ben je breder of niet zo breed als je zelf gedacht had? Hoe mooi zijn je schouders! Kijk eens goed naar jezelf. En probeer eens met liefde naar jezelf te kijken. Dit is jouw trouwe, lieve, sterke lichaam waar je al zolang in mag wonen.
Uit onderzoek is gebleken dat vrouwen zichzelf dikker inschatten dan ze zijn. Terwijl ze het lichaam van een vriendin heel goed inschatten. De blinde vlek, het 'vooroordeel' als je het zo mag noemen, zit alleen bij het eigen lichaam. Hoe zou dat komen, denk je, en merk je dat ook bij jezelf?
En, nog zoiets, sinds wanneer is 'mooi' zo'n item geworden. Veel meer dan slim of intelligent, of grappig, of fantasierijk, of aardig, of wijs, of geduldig, of sexy, of origineel, of zorgzaam, of sportief, of sterk. 'Mooi' moet er tegenwoord is altijd verplicht bij. Anders is het niet goed. Maar wat nu mooi gevonden wordt, was dat honderd jaar geleden helemaal niet. Ooit was mooi 'Ruben' en ooit was het graatmagere model Twiggy de norm, en later de volle Pamela Anderson, maar ook ooit de bijna jongensachtige Audrey Hepburn. Het idee van wat mooi is, is nogal veranderderlijk. Net als het belang van mooi.